Rozróżniamy dwa rodzaje pierścieni tłokowych (rys. 288): 1)uszczelniające 1, których zadanie polega na uszczelnieniu tłoka w cy­lindrze, 2)zgarniające 2, które zapobiegają przenikaniu większej ilości oleju do przestrzeni nad tłokiem. Poza wymienionymi zadaniami oba rodzaje pierścieni tłokowych powin­ny zapewniać prawidłowe rozprowadzenie oleju po gładzi cylindrowej oraz skuteczne odprowadzanie ciepła z denka i ścianek tłoka do ścianek cy­lindra. Dokładność obróbki pierścieni tłokowych charakteryzuje się następującymi danymi. Dopuszczalne odchyłki dla wymiarów wysokości wahają się w gra nicach 0,01f0,03 mm, a dla wymiarów szerokości — w granicach 0,lr0,2 mm. Rys. 288. Pierścienie uszczelniają Odchyłki wymiaru przecięcia w zamce i zgarniające ku po włożeniu pierścienia do cylindra nie powinny przekraczać 0,2r0,3 mm. W zakresie błędów kształtu warunki techniczne określają zwykle do­puszczalne odchylenia od płaskości powierzchni czołowych pierścienia oraz dopuszczalne odchylenia od zarysu kołowego zewnętrznej powierzchni walcowej. Pierwszy z wymienionych warunków określa się stopniem przy­legania powierzchni czołowej do płyty; jego sprawdzenie odbywa się prak­tycznie w ten sposób, że pierścień powinien przechodzić pod wpływem własnego ciężaru pomiędzy dwoma płytami, ustawionymi w odległości o 0,02r0,05 mm większej od maksymalnej wysokości pierścienia. Odchy­lenia od zarysu kołowego zewnętrznej powierzchni walcowej określa się wstawiając obrobiony pierścień w pierścień wzorcowy, przy czym albo nie dopuszcza się zwykle żadnego prześwitu, albo też dopuszcza się ( w sil­nikach ciągnikowych) w bardzo wąskich granicach (do 0,02 mm nie więcej niż w dwóch miejscach na łuku odpowiadającym 30°). Gładkość powierzchni czołowych odpowiada zwykle klasie 7 lub 8, na­tomiast gładkość zewnętrznej powierzchni walcowej — klasie 5 lub 6. Warunki techniczne dla pierścieni tłokowych zwykle określają również ich własności mechaniczne, jak sprężystość, wytrzymałość na zginanie, od­kształcenie itp. Pierścienie tłokowe wykonywane są ze specjalnego żeliwa, którego skład dobiera się stosownie do sposobu wykonania; np. przy wytwarzaniu pier­ścieni z tulei lanych metodą odśrodkową można przyjąć następujący skład: C = 3,043,2%, Si = 1,441,6%, Mn = 1,241,4%, P = 0,340,5% i S = 0,0840,1%. Niekiedy stosowane są takie dodatki, jak chrom, nikiel lub molibden. Struktura pierścieni tłokowych powinna być perlityczna, bądź perlitycznosorbityczna o równomiernie rozłożonych płatkach grafitu, wystę­pujących na tle eutektyki fosforowej w postaci drobnej siatki.